Wdzięczność

Źródłem wszystkich tradycji religijnych i duchowych jest wdzięczność za dar życia. Jednak bardzo łatwo bierzemy go za pewnik. Może właśnie dlatego wiele ścieżek duchowych zaczyna się od dziękczynienia, aby nam przypomnieć, że – pomimo wszystkich nieszczęść i zmartwień – nasze istnienie jest niezasłużonym dobrodziejstwem.

Na przykład w buddyzmie tybetańskim na początku praktyki medytacyjnej należy się zatrzymać i zastanowić nad ogromną wartością ludzkiego życia. Nie dlatego, że jako ludzie jesteśmy moralnie lepsi od innych istot, ale dlatego, że możemy „zmienić karmę”. Innymi słowy, dzięki świadomości autorefleksyjnej jesteśmy obdarzeni zdolnością wybierania – oceniania naszych działań i zmieniania ich kierunku. Tak jak inne formy życia przez wieki polegaliśmy przede wszystkim na instynkcie, ale wraz z rozwojem zostaliśmy obdarowani zdolnościami rozważania, oceniania i wybierania. Z tęsknoty za umiejętnością poznawania, działania i mówienia w imieniu większej całości proces życia tkał coraz bardziej skomplikowane obwody neuronalne, aż zrodził się cud samoświadomości. Teraz nastał czas, kiedy możemy świadomie podjąć decyzję i wkroczyć w taniec życia.

Wdzięczność pomaga nam się uspokoić i ugruntować w czasach zamętu i niebezpieczeństw. Pomaga nam być obecnymi, a właśnie nasza pełna obecność jest teraz najlepszym, co możemy ofiarować światu.

W praktyce buddyjskiej po pierwszej refleksji na temat ogromnej wartości życia natychmiast przychodzi druga – o jego krótkim trwaniu: „śmierć jest pewna, moment śmierci jest nieznany”. Właśnie ta myśl uprzytamnia nam wagę chwili obecnej i pozwala docenić niepowtarzalną szansę na życie właśnie teraz.

Fakt, że nasz świat jest w kryzysie – tak głębokim, że przetrwanie świadomego życia na Ziemi stoi pod znakiem zapytania – w żaden sposób nie umniejsza cudu chwili obecnej. Poznajcie wielki sekret: wdzięczność nie zależy od czynników zewnętrznych, od tego, czy podoba nam się miejsce, w którym jesteśmy, ani od tego, czy akceptujemy to, co nas czeka. Wręcz przeciwnie, mamy wielki zaszczyt żyć teraz i móc wziąć udział w Wielkim Zwrocie. Mamy okazję pozwolić trudom życia, żeby wydobyły z nas siłę, mądrość i odwagę, które pozwolą życiu nadal trwać.

W czasach Społeczeństwa Wzrostu Przemysłowego wdzięczność ma charakter wywrotowy, bo pozwala nam się uodpornić na konsumpcjonizm, na którym opiera się korporacyjny kapitalizm. Stanowi przeciwwagę dla niezadowolenia, które próbuje w nas zaszczepić współczesny system ekonomiczny. Wdzięczność leży u podstaw kultury rdzennych mieszkańców północnoamerykańskiej Wyspy Żółwia – Irokezów (Haudenosaunee) – którzy postrzegają ją jako świętą powinność. Na początku wszystkich spotkań i ceremonii mają oni zwyczaj dziękować i przesyłać pozdrowienia wszystkiemu, co daje życie: słońcu (które uznają za najstarszego brata), wodzie, wiatrowi, roślinom, zwierzętom i Babci Księżyc. Mawiają, że „słowa [wdzięczności] przychodzą przed wszystkim innym”.

Być może zrozumienie tej praktyki pozwoli nam pojąć, w jaki sposób Irokezom, którzy nie zostali pokonani przez wieki złamanych obietnic i ludobójstwa kulturowego, udało się utrzymać niespotykaną godność i szacunek do samych siebie. Wydaje się, że to właśnie wdzięczność wraz z tym, co ze sobą niesie, pozwoliła im przetrwać. Niech to będzie dla nas inspiracją w konfrontacji z Wielkim Ujawnieniem i cierpieniem, które ono przynosi.

Wiele jeszcze zostało do zrobienia, a czasu jest coraz mniej. Możemy oczywiście działać z pozycji zawziętości i pełnej złości desperacji, ale łatwiej wykonamy stojące przed nami zadania, jeśli będziemy się kierować wdzięcznością, która wyzwala w nas głębsze pokłady mocy.

PRAKTYKI

Wzbudzanie poczucia wdzięczności zaczyna się od ciepłego powitania każdej osoby przez osobę prowadzącą. Podkreślanie od samego początku, że łączy nas miłość do życia na Ziemi, pozwala nam się zrelaksować i napełnia nas energią. Otwiera nas jednocześnie na ból wywołany stanem świata, bo świadomość tego, co cenimy, uprzytamnia nam, jak bardzo jest to zagrożone.

Przekazując instrukcję i komentując, staraj się nie mówić ludziom, co powinni czuć. Zasada ta obowiązuje w każdym stadium pracy ze Spiralą. Na tym etapie zbyt częste bezpośrednie nawiązywanie do wdzięczności może brzmieć świętoszkowato i nieautentycznie.

 

Z czasem tutaj będą pojawiać się praktyki, które można wykorzystać na tym etapie Spirali Ponownego Połączenia. Będą tłumaczone ze strony Work That Reconnects. Dla osób, które chcą się z nimi zapoznać w języku angielskim – wszystkie praktyki są dostępne tutaj: https://workthatreconnects.org/resources/practices/

Teksty są fragmentami tłumaczeń oryginałów ze strony Work That Reconnects:
https://workthatreconnects.org/resource/principles/

Tłumaczenie: Marta Łukowska
Redakcja: Mariusz Wieczerzyński
Korekta: Katarzyna Bizacka
Zdjęcie: Wojciech Kozłowski

 

Jak praktykować?

Chcesz praktykować Ponowne Połączenie? Poniżej odnośniki do praktyk, które mogą Ci w tym pomóc.  Są one pogrupowane według etapów Spirali:

Wdzięczność

Honorowanie bólu

Widzenie nowymi oczyma

Pójście naprzód

 

Dodatkowe praktyki:

Głęboki Czas