Spacer z lustrem 

Czas trwania: 40 minut

Ćwiczenie to wzorowane jest na “spacerze zaufania” (znanym też jako “ślepiec”)—budzi świadomość zmysłów i rodzi poczucie wdzięczności za życie. Spowalnia nasze tempo i wzmaga skupienie. Stanowi doskonały trening dla ekologicznej jaźni, poprzez wzmacnianie poczucia bycia częścią większego porządku—częścią żywego ziemskiego organizmu. Nazwa wzięła się stąd, że podczas praktyki, otwierając oczy w określonych momentach, ma się wrażenie patrzenia w lustro. Nadaje się do wykorzystania w każdym momencie warsztatu, buduje zaufanie wśród uczestników/czek, wywołuje natychmiastowy i niezapośredniczony przez słowa kontakt ze światem przyrody.

Metoda

Najbardziej satysfakcjonujące jest wykonanie ćwiczenia na świeżym powietrzu, w otoczeniu pełnym roślin, ale można je wykonać nawet w miejskiej przestrzeni, w parku lub na ulicy zarośniętej drzewami. Uczestnicy/czki dobierają się w pary, w których prowadzą się nawzajem w ciszy, na sygnał prowadzącego/ej zmieniając się rolami. Osoba prowadzona ma zamknięte oczy, używa zatem innych zmysłów z większą ciekawością niż zwykle i ćwiczy poleganie na drugiej osobie w kwestii swojego bezpieczeństwa. Partner/ka, prowadząc ją za rękę lub ramię, proponuje jej różne doznania zmysłowe—zapach kwiatu lub liścia, dotyk faktury trawy lub pnia drzewa, odgłosy ptaków lub bawiących się dzieci. Prowadzenie cały czas odbywa się bez słów. Tempo jest wolne, swobodne, dające czas na pełne zarejestrowanie zmysłami każdego spotkania. Przewodnik/czka co jakiś czas dotyka głowy osoby prowadzonej, jakby ustawiał/a obiektyw kamery, mówiąc: „Otwórz oczy i spójrz w lustro”. Prowadzeni/one otwierają oczy na chwilę i przyglądają się temu, co przed nimi.

Przed rozpoczęciem, udziel instrukcji uczestnikom/czkom i zademonstruj z pomocą ochotnika/czki, jak wykonać ćwiczenie. Przypomnij wszystkim, aby podczas praktyki zachowali ciszę, z wyjątkiem okresowych zaproszeń do spojrzenia w lustro.

Po upływie ustalonego czasu, daj sygnał, żeby zmienić role w parach. Najlepiej wykorzystaj donośny sygnał dźwiękowy—na przykład bębnienie, gwizdnięcie lub dzwonienie, żeby uczestnicy/czki, którzy odeszli dalej mogli cię usłyszeć. Równie dobrze działa np. aborygeńskie zawołanie: coo-ee, jeśli najbliżsi uczestnicy/czki przekazują je dalej zaraz po usłyszeniu. Dzięki temu sygnał dotrze do wszystkich.

Po zakończeniu ćwiczenia każda para tworzy czwórkę z inną parą, aby porozmawiać o doświadczeniach, które były ich udziałem podczas praktyki. Po mniej więcej dziesięciu minutach możesz zaprosić uczestników/czki do podzielenia się wrażeniami w całej grupie (w kręgu). Możesz pogłębić ten proces zadając pytania:

„Co zauważyłaś/eś?”

„Co cię zaskoczyło?”

„Jakie uczucia pojawiły się podczas prowadzenia partnera/ki?”

„Jakie uczucia towarzyszyły ci, kiedy byłeś/aś prowadzona/y?”

    Teksty są fragmentami tłumaczeń oryginałów ze strony Work That Reconnects: https://workthatreconnects.org/resource/mirror-walk/

    Tłumaczenie: Barbara Wojtaszek

    Redakcja: Marta Łukowska
    Zdjęcie: Wojciech Kozłowski 

    Jak praktykować?

    Chcesz praktykować Ponowne Połączenie? Poniżej odnośniki do praktyk, które mogą Ci w tym pomóc.  Są one pogrupowane według etapów Spirali:

    Wdzięczność

    Honorowanie bólu

    Widzenie nowymi oczyma

    Pójście naprzód

     

    Dodatkowe praktyki:

    Głęboki Czas